Vlerësimi i lexuesve: / 40
DobëtShkëlqyer 

Publicistikë - Reportazh

E hënë, 06 Prill 2009 22:22 Shkruar nga Petraq Zoto

Dikur pata lexuar një libër të vjetër, në të cilin një hanëme joshëse i çonte në vetëvrasje dashnorët e saj të njëpasnjëshëm. Ngjarjet zhvilloheshin së pari në Stamboll dhe atëherë m’u përhi si një qytet i mistershëm, ku mund të ndodhte çdo gjë. Pleqtë rrëfenin ngjarje nga më të çuditshmet për atë qytet. Në gojën e tyre ngjante si përrallë vetë historia e tij. Ishte Bizant, u bë Kostandinopojë. Pa thirrej edhe Roma e Re dhe Roma e Dytë. Mëpastaj e pushtoi Sulltani dhe e quajti Stamboll.

Lexo më tej...

Letërsi - Prozë

E hënë, 06 Prill 2009 22:14 Shkruar nga Resul SHABANI

Gruaja, që kishte ardhur nga një vend i largët, nuk u entuziazmua shumë kur e pa liqenin. Shikonte rreth e rrotull vetes, thuajse kërkonte gjëkafshë të humbur dhe vetëm në të rrallë ia hidhte sytë ujit. Posa zbriti nga autobusi, aty në sheshin e qytetit, menjëherë u drejtua kah bregu i liqenit, gjithnjë duke i pyetur fëmijët. Herë-herë, u jepte ndonjë karamele ose sheqerkë të vogël dhe numri i tyre shtohej vazhdimisht.
Fëmijët do ta ndiqnin edhe pa sheqerka, sepse femër aq të bukur s’kishin parë kurrë.
Aty e kaloi gati tërë ditën, duke soditur valët dhe barkat.
Në breg kishte fëmijë dhe në qiell zogj.

Lexo më tej...

Vlerësimi i lexuesve: / 7
DobëtShkëlqyer 

Letërsi - Poezi

E martë, 31 Mars 2009 19:35 Shkruar nga Frederik Rreshpja

Fenikasit

Fenikasit arritën në një port të panjohur
dhe mësuan se perenditë qenë ndërruar.

Ky vend quhej Evropë për nder të motrës së Kadmit
mbret i Enkelejve, ilirëve hyjnorë,
bir i Agenorit.
Pastaj ikën tutje dhe u bënë shpirtëra në qiell.
Vetëm anijet u kthyen në mirazh si dhe më përpara,
zotat nuk i pranonin shpirtërat e anijeve.

Lexo më tej...

Vlerësimi i lexuesve: / 12
DobëtShkëlqyer 

Letërsi - Prozë

E hënë, 30 Mars 2009 22:37 Shkruar nga Merita Paparisto

Bijë e dashur,

Po ngryset mbi oborr e mbi shkallët e gurta. Me një muzg të lehtë dhe shtrëngues ngjyrë manushaqe. Përpiqem të lehtësoj dhimbjen e largësisë duke menduar që edhe tek ty i njëjti muzg po bie ngadalë, ngadalë. Por ndoshta është më ftohtë atje. Patjetër që duhet të jetë më ftohtë në atë fshatin tënd mes malesh. Vallë i ke veshur çorapet e leshit që të dhashë më vete? Po trikon e trashë? Nuk di nëse keni filluar ta ndizni zjarrin në vatër. Bija ime sa shumë që më ka marrë malli për ty. Kam kohë pa të parë, që ditën që u nise me atë malukatin. Po ku e gjete moj bijë aq larg. U mbaruan burrat e tjerë këtu? Ah kjo lufta që na solli mbrapsht gjithçka. Më mbyt meraku për ty bija ime.

Lexo më tej...

Vlerësimi i lexuesve: / 1
DobëtShkëlqyer 

Letërsi - Prozë

E hënë, 30 Mars 2009 22:26 Shkruar nga Gazmend Krasniqi

Fshati i thellë malor, ku do të veroja për disa ditë, fundosej në një gropë plot livadhe, për mua përrallore, dhe rrethohej nga disa maja malesh të veshura dendësisht me pyje, veçse nga lindja, përmbi to, të thata, të frikshme, tragjike, pothuajse gjithmonë me re, lartoheshin Bjeshkët e Nemuna. Njeriu që m'i tregoi, e pikasi mahnitjen time dhe shtoi për to fjalën labirint, ndërkohë që mua po më sillej në kokë fjala mur i pakalueshëm. I sodita në dritë agu, ku nganjëherë qielli gdhinte krejt i kaltër, i sodita në orë të tjera të ditës, ku thuajse gjithmonë sulmoheshin nga retë, i sodita në pasdite, ku rrezet depërtuese mes reve tregonin plastikën e një skulpture madhështore, dhe u binda se fjala labirint qe më e sakta për to. Isha plot kureshtje ta dija se kush mund të ngjitej atje (përveç shqiponjave, arinjve, kapronjve), sepse emri Bjeshkë të Nemuna e ndizte fantazinë time.

Lexo më tej...

Vlerësimi i lexuesve: / 3
DobëtShkëlqyer 

Letërsi - Prozë

E hënë, 30 Mars 2009 22:17 Shkruar nga Miri DHRAMI

Që nuk ishin zogj e mësova vonë, atëherë kur zbulova se për banesë kishin çatinë e shtëpisë sonë. Domethënë, familja jonë dhe e tyre mund të përdornin të njëjtën adresë. Po kush t’u shkruante atyre, vallë!? Ndërkohë që familja jonë i merrte disa kartolina çdo vit të ri, si dhe ndonjë lajmthirrje për gjyshen, që derisa të fliste me motrën në qytet, bëhej si me ethe. Por dhe ata fluturakë enigmatikë sikur kishin shkëmbime postare.
“E shikon, u erdhën kushërinjtë për vizitë”, shpotiti im atë një buzëmbrëmje, kur lakuriqtë e natës nisën të dilnin të dyfishuar nga skutat e tjegullave. “Duket se edhe ata marrin e dërgojnë letra mes syresh”, vazhdoi ai, për t’u bërë më bindës rreth mbipopullimit të bashkëbanuesve, që flinin pikërisht sipër kokave tona.

Lexo më tej...

Letërsi - Letërsi e huaj

E hënë, 30 Mars 2009 22:07 Shkruar nga Sotiris DHIMITRIU

Si mund të fshihet pikëllimi? Nga ta fshehësh më parë? Kujtohesh që të qeshësh dhe ai nuk të shqitet nga vështrimi, nga cepat e buzëve, nga supet.
Kur u njohën, iu përgjigj menjëherë, pa naze e mendime të tepërta. Përherë e mbajtur dhe e qeshur, përherë me kokën lart. Ishte për t’u admiruar mënyra sesi e fshihte plagën. Aty ku ndonjë tjetër do kishte ngritur duart lart, ajo jetonte pa të keq e madje nuk e humbiste buzëqeshjen. Kurse ai nuk ndiente dashuri, shkrirje shpirtërore.

Lexo më tej...